Een legger

Ieder jaar rond de herfst krijgt mijn paard een legger op zijn elleboog, die dan heel langzaam in de zomer weer verdwijnt, behalve afgelopen jaar. Toen bleef de legger in de zomer en werd hij in november erg groot (zie foto 1). Ook al heeft hij er met het werk, hij loopt Grand-Prix, geen last van, een mooi gezicht is het natuurlijk niet. Ik heb bij verschillende dierenartsen om advies gevraagd, maar het zou zeker geen makkelijk verhaal worden. Mij werd aangeraden het niet zomaar leeg te laten zuigen, het zou moeten worden uitgepeld (vanwege de grootte) en dan zou het een groot wond gebied zijn wat slecht zou kunnen genezen i.v.m. de beweegbare plaats. Eigenlijk werd het mij dus afgeraden er iets aan te doen. We zouden er mee moeten leren leven.

 

 

Arjanne kwam bij mijn paard verleden jaar november en vertelde dat de afvoer van zijn lymfesysteem niet optimaal was en dat dit verslechterde in de herfst, waardoor de legger in de winter zo heftig werd. Door haar acupressuur, inwendige druppels en compressen begon de legger te slinken!!! Zie nu (foto 2) hoe hij er na de winter uitzag en het mooiste is dat hij zo is gebleven!!

 

Jolanda

 

 

 

Paard Montana

Montana is begonnen twee jaar geleden met vier dikke benen. De veearts gaf me mokzalf voor mok, daarna kregen we te horen of ze misschien een blessure zou hebben, foto's laten maken. Waren prima foto's niets waar we zorgen om moesten maken. Een tweede controle misschien iets over het hoofd gezien maar deze bleef ook bij mok.

Uiteindelijk is in haar neus een abces gesprongen waar door wij doorgestuurd werden naar Utrecht, daar aangekomen moest ze door een MRI-scan om te kunnen constateren dat ze een rotte kies had. Deze ontsteking veroorzaakte dikke benen omdat alle afvalstoffen nergens meer heen konden. Het paard was ook blijven eten, ze is geopereerd, daarna 6 weken gespoeld en mocht toen weer naar huis.

Dachten haar even wat tijd te gunnen om op te knappen maar in plaats daarvan ging het niet veel beter, haar benen verbeterde iets maar haar lichaam herstelde niet.Ze viel af en sloeg veel in haar stal en viel met haar lichaam tegen het schot aan en gaf mij te kennen dat het niet goed met haar ging.Ik ben toen naar een kliniek in Lienden gegaan en ook zij konden mijn bevindingen opmerken en gingen haar verder onderzoeken, na allerlei onderzoeken in het bloed en beluisteringen bleek dat ze meerdere maagzweren had vanwege haar ziekteproces met medicijnen en pijn en vervuild bloed door het abces.

Het was voor het paard bijna onmogelijk om zelf uit het diepe dal te komen, ze had nog weinig plezier, geen interesse wat er om haar heen gebeurde, bijna een oud paard…

Ik ben toen getipt door een lieve paardrij vriendin/collega die baat had bij paardnatuurgeneeskunde en mij vertelde dat zij misschien kon helpen, mocht het niets zijn dan zou het ook geen schade aanbrengen.

Nu ben ik dit gaan proberen met druppels voor het afweersyteem en wat druppels om de apathie op te heffen en behandelen met acupressuur. Na ongeveer 4 weken begonnen we een reactie te zien, dat het haar iets doet, ze wordt weer dikker en is weer levendiger, het gaat niet snel maar stukje bij beetje hoop ik dat het haar gaat lukken. We zijn nu in het proces 2 maanden op gang en gaat het met kleine stapjes steeds beter met Montana…

Gelukkig kunnen we haar helpen haar eigen kracht terug te vinden om verder te herstellen, nadat de medische wereld had bepaald dat ze verder niets voor haar konden betekenen.

Ik ben erg blij dat Arjanne, mij en Montana heeft kunnen helpen.

Groetjes Caroline Geeve-Roos

 

 

 

 

Verhuizen Heliane

 

 Heliane is een KWPN merrie van 20 jaar. Ze heeft 12 jaar manegewerk gedaan en sinds haar 19e in mijn "bezit". Ze mag gaan genieten van haar pensioen.

Afgelopen winter was de tweede winter die wij samen doormaakten. Ik had haar gestald bij een boerenbedrijf, waar nog ongeveer 25 andere paarden en pony's staan. Losgooibak, rijbaan allemaal aanwezig.

Weidegang in de zomer als het weer en de wei het toelaat.

Toen ik Heliane pas had heeft Arjanne voor mij een bachbloesem gemaakt om haar te laten wennen aan haar nieuwe leven en het oude leven achter haar te laten.

Het ging goed het is geen makkelijk paard, maar er waren geen onoverkomelijke dingen. Af en toe weefde zij in stal als er wat geluiden waren van bomen die gesnoeid werden of houtjes die gehakt werden achter haar stal. Dat vond zij maar niets alles horen en niet kunnen zien, maar dit was maar afentoe en uit stal was zij goed handelbaar het gaf voor haar niet veel zenuwen.

Tot deze winter. Het weven werd zo heftig, ze draafde gewoon op haar plaats in stal, al die geestelijke onrust kan toch niet goed voor haar zijn, Heliane kon genieten van haar pensioen, maar dit was verschrikkelijk. Ik heb bijgehouden wanneer het weven het ergst was, om de drie weken, zeker een week lang weven, haar hengstigheid ging ook gewoon door, waarschijnlijk meer gevoelig in die periode. Ze was lichamelijk ook erg moe. December was een vreselijke maand er was bijna geen houden aan, het weven werd bijna dagelijks. In en in triest, als zij buiten was ging het prima, uren met haar buiten doorgebracht, terug op stal heftig weven, ze was niet meer bereikbaar de blik in haar ogen dwaalde af en geestelijk was ze weg.

Met de dierenarts contact opgenomen, hormonen voor de hengstigheid gekregen. In mijn idee waren de tralies en het op stal staan ook een groot probleem voor haar gworden. Gelukkig kon ik haar verhuizen naar een vriendin 500m verderop. Een buiten stal zonder tralies, contact met de buurvrouw, een open luik en een halfopen deur.

Dagelijks de wei op of de grote paddock in met nog 7 andere paarden/pony's.

Dat leek me heerlijk voor haar, half januari Heliane verhuisd toen ze vrij rustig was. Nou dat is het, hier zal het wel lukken.

Ze bleef heftig weven op stal, in de paddock rennen voor de uitgang in de wei rennen voor de uitgang. Ze werkte zich helemaal in het zweet.  Ze was soms rustig en dan ineens vanuit het niets begon het. Toch maar de hormonen geprobeerd. Hielp niet.

Dierenarts gebeld, er was nog een plantaardig middel wat rust gaf. En eindelijk ging mijn lampje weer branden.

Bachbloesem, natuurlijk. Ik heb contact opgenomen met Arjanne, zo secuur als zij te werk gaat wil ze wel alles weten om een goede bachbloesem te maken. Ze begrijpt dat je het middel snel wilt hebben, omdat het dier het hard nodig heeft, de andere dag had ik het al in huis, geweldig fijn.

Direkt gegeven en na twee dagen was ze rustig. Ik kon dit niet geloven en heb Arjanne gevraagd of dit mogelijk was. Ja, dit is mogelijk als een bachbloesem aanslaat werkt het heel snel.

De bachbloesem is op, we zijn bijna vier weken verder, ze is hengstig geweest.

Ze heeft niet een keer meer geweefd, het paard is in evenwicht, wat wil een mens nog meer.

De zeer paardvriendelijke plek waar Heliane nu staat speelt ook een grote rol, maar zonder bachbloesem was het in evenwicht komen nooit zo snel gegaan, of misschien niet gelukt. Ik vind het een klein wonder.

Arjanne bedankt voor je snelle hulp en je grote kennis van bachbloesem en paarden.